నీరెండలో...

నువ్వు, నీ నవ్వు ఒక అబద్ధం

నువ్ నన్ను నైతికంగా పాడు చేసినపుడే
దూరమవ్వాల్సింది
కాని
ఒప్పుంటున్నాను నీ గొప్పతనాన్ని
నన్ను నన్నుగా మిగలకుండా
నీ ఆలోచనలతో
నన్ను నింపినందుకు.

అన్నీ నష్టాలే ......

వెనుతిరిగి చూడలంటే బాధగా ఉంది నాకు.
ఎందుకంటే
నువ్వూ, నీ నవ్వూ
అన్ని అబద్ధమే!

సమయాన్ని

సమయాన్ని నీ జ్ఞాపకాల సముద్రం లోనికి విసిరేసాను,
అలలు పైకి ఎగురుతూనే ఉన్నాయి.
ఒడ్డున నేను !!!!!

నీ చూపుల శాసనాల్లో

నీ చూపుల శాసనాల్లో
చిక్కుకుని చీకటి
అభిమానపు గుహల్లో
నీ ఆలోచనల
సంకేళ్ళేసుకుని
ఉనికి లేని బంధీగా
దృష్టికోల్పోయి శూన్యంలో
బరువు లేని రేణువునయ్యాను చివరికి.

చిద్విలాసంగా నవ్వుతూ నువ్వు!!!

వెలుగు

సంతోశాన్ని చూద్దామని
వెలుగు కొరకు వెతుకుతుంటే
నాకు నువ్వు దొరికావు., ఆ తర్వత నేను కూడా.
ఇప్పుడు వెలుగు నా వెనకాలే,.. నాతో పాటు చివరివరకు!

బయమంటే బయపడ్తారెందుకో జనం
బయంలో బాధ ఉంటుందని
అదే నిజమని తెలియదా!!

అందుకే నువ్వంటే నాకు అసహ్యం

రంగులు మారే
ఆకాశంలో
కొత్త అందాలు
ఎలా శాశ్వతం  చెలి?

ఆకాశంతో పోల్చకు-
గొప్పతనాన్ని ఆపాదించకు-
అక్కర్లేదు.

నీ చిన్ని నవ్వుకోసం
పడే పాట్లలో
స్వార్థం కాక
నీకు గొప్పతనమెలా
కనబడింది??

నీ మూర్ఖత్వానికి
ప్రేమా అనే పేరు పెట్టుకుని
నిజం తెలుసుకోలేకున్నావు
నిన్ను కూడా తప్పు పట్టలేను
ఎందుకంటే - నిజమే.. ప్రేమంటే
నమ్మకం కదా !

అందుకే నువ్వంటే నాకు అసహ్యం
ఇక్కడ ఏది కూడా నిజం కాదు
నాతో కలిపి..

నువ్వు తప్ప,
బహుష !!...

నీ పెదవుల దరహాసం...

నా
కలల
అలల అగ్ని
కీలల్లో, నీ
కళ్ళలో కులుకు
కేలి హొయల్లో, హాయి
మేఘాల్లో - రెక్కలు విప్పి
విశ్వాన్ని చుడుతూ
నీ పెదవుల దరహాసం
అమృతాన్ని కురిపిస్తోంది!!

నిన్నటి కల.

 నిన్న నీ ఆలోచనలు
అందమైన మన కలయికలు
ఆక్షేపణలకందని ఊసులు
ఎడతేగని బాసలు
హృదయాంత:పురాన
రేరాణిలా నీ నవ్వులు.

తూర్పున వెలుగురేకల
సవ్వడితో మెలుకవయి చూస్తే
ఆకాశంలో ప్రతిబింబం
కొత్తకాంతితో వెలిగిపోతోంది

అల్లికలో ఒక పొరపాటు..

అక్షరాల అల్లికలో ఒక పొరపాటు
నాలోని గుండె చప్పుడును నియంత్రిస్తూ
నిద్రలేకుండా చేస్తోంది.

నాలోని అంధత్వాన్ని
అందమనుకున్నాను
అందుకే నీవు అందంగా
కనబడ్డావు

అందమైనవి ?? కూడా
అందవికారంగా ఉన్నాయిపుడు!!!

ఆ స్నేహం...

అవయవాలు కృంగి
అచేతనంగ ఉన్నాను

అవసరాలు స్వైర విహారం
చేస్తూ అసహాయత్వాన్ని చూస్తూ
వికటట్టహాసం చేస్తూ
కర్కశంగా నా నిస్సహాయ స్థితిని
ముక్కలు ముక్కలుగా చేస్తూ....
ప్రపంచం నన్ను దూరం చేస్తే
నాలోని మనిషిని చంపి, వికృతంగా
ఆ రక్తం తో పండగ చేసుకుంటుంటే

ఇంకిపోయిన కళ్ళు
ముసకబారి-దారి కనబడక
చావు వైపు అడుగులేసిన నన్ను

ఆర్తిగా ఒక హస్తం అక్కున జేర్చుకుంది

ద్వేష రహిత వాక్బాణాలు
నన్ను మామూలు మనిషిని చేశాయి!!

ఎదురుగా నవ్వుతూ చల్లని
కల్మషం లేని ఆ చూపు..

అది చాలు నా జీవితానికి..

మిత్రమా ఏమిచ్చి నీ రుణం తీర్చుకోనూ..??