చితిలోనే సీమంతం..

కోటి కలలు కాకున్న
భవిష్యత్తు పైనున్న ఆశతో
ఎవరో తెలియని అతనితో
సహజీవనానికి సిద్ధపడింది

అమ్మా నాన్నల నమ్మకాన్ని
డబ్భుతో ముడిపెట్టినా
అక్కర్లేని సాంప్రదాయాలను
గుడ్డిగా ఆచరిస్తూ
కొత్తనాటకంలో
బరువు పాత్రను మొదలెట్టి
కొద్దికాలమైనా గడవకనే
సారం అర్థం కాక
చరమగీతం పాడి
పాడెనెక్కితే-సమాజపు ప్రేక్షక దేవుళ్ళ చప్పట్లతో
హుషారు హోరెత్తి రంజుగా గా ఉంది .

కాని ఆమే సీమంతం చితిలోనే
జరిగి ఆ సాంప్రదాయాలే
సిగ్గుపడ్డాయి...

నేను రాసిన కథలు.

Coming soon....

అమ్మ నీకు దండాలమ్మ మౌనంగా ఉండకమ్మ.........

రత్న గర్భ అని నీకు పేరు
ఐన రైతన్నల గుండె ఘోష లో
నిరాశలు నీకు పట్టవా?

నిన్ను నమ్మి
హలాల కోరలతో
నిత్య పోరాటాలు చేస్తూ
నిన్ను తడుపుతూ
కడుపు నింపుకోవాలనుకునే
బడుగు జీవాల ఆర్తనాదాలు
నీకు వినబడటం లేవా తల్లీ?

అన్నెమెరుగని పిల్లవాని
అమాయకమైన చూపుల్లోని
వారి భవిశ్యత్తు కాస్తైన కనబడవా నీకు?

నిన్ను పచ్చ చీరతో చూడాలనే ఆశతో
రాత్రి పగలు నిన్ను ముస్తాబు చేయడానికై
స్వేదకాయాలతో పరితపించే నా అన్నల
కన్నుల్లో ఆశలు నీకెందుకు పట్టవు అమ్మా?

ప్రకృతి జత కట్టి
తమ జీవితాలను పణంగా పెట్టి
ఆడుకుంటున్న రైతన్నలకు
నీ చల్లని చూపులు
ప్రసరించు తల్లీ....

అమ్మ నీకు దండాలమ్మ
మౌనంగా ఉండకమ్మ.........

కన్నీళ్ళు పెడుతోంది ఈ చితి..

గరిక పొదళ్ళో మాటు వేసిన
అందమైన భ్రమల్లో
రాని చినుకులకై
ఎండమావుల్లో
ఎదురుచూపు.!

స్వాభిమానపు కబందహస్తాల్లో
చిక్కి,కేకలు పెడుతున్న
ఆవేశం,
కట్టడుల ధుర్భర కోటకెదురుగ
ముందడుగులేని దారి.!!

బంగారు కలల్లో
పడి-నలిగి, మెరుపు ఎగిరి
పాడైపోతున్న బాల్యపు
అసహాయతల
సమాజపు వైతరిణిలో
ఈదుతున్నపుడే తెలిసింది
చచ్చి అపుడే చాలా కాలమైందని.!!

అన్నీ తెలిసి
కన్నీళ్ళు పెడుతోంది
నన్ను కాలుస్తున్న ఈ చితి..

ఐనా నీ మనసు అద్దమోలే మెరుస్తూ......

అక్షరహీనమైన భావాల ప్రవాహం
నిర్లజ్జమైన ముసుగు నవ్వుల కోళాహాలం
హాహాకారాల వికృత ధ్వనుల అభ్యుదయం
ఎర్రని మంటల్లో కాగితపు నమ్మకాలు
ఆవిరవుతున్న కన్నీళ్ళ ఏడుపులు
నవసమాజపు నిర్మాతల చేతులకు సంకేళ్ళు
అయ్యో గంగమ్మా..!! ఎందుకు నీ ఉరుకుల ప్రవాహం???

మనసు పోరాటంలో ఓడి నేను
గంగమ్మ ఒడిలో శాశ్వతంగా...

ఒడ్డున నువ్వు ఎందుకో నవ్వుతూ
ఐనా నీ మనసు అద్దమోలే మెరుస్తూ......

అక్కరకురాని ఆదర్శాలతో

అప్పటికీ అనుకుంటూనే ఉన్నాను

కర్మసధ్దాంతం మాత్రమే మనషికి

ప్రశాంతతనిస్తుందని…

ఐన తెలియని ఆవేశంతో

అక్కరకురాని ఆదర్శాలతో

అరతం కాని ఆలోచనలతో

ఏదో సాధిద్దామనుకునే నాకు

ఒంటరినయ్యాను పిచ్చి నమ్మకాల

సమాజ వలయంలో చిక్కుకుని.

నవ్వుతున్నారు అందరూ తమషాగా

కాని ఇదెక్కడి న్యాయమో నాకర్థం కావడం లేదు.

అస్తిత్వాలు ముక్కలవుతున్నా కూడా

కర్మనుకునే సిధ్ధాంతాలు ఎవరినుద్దరించాలనీ????

పుట్టించిన దేవుడికి కూడా అర్థం కాని

శికండి సిద్దాంతాలను

నేను కూడా జేజేలనలా???

అయ్యో ఇది నిజంగా కర్మ సిద్దాంతమేనా?????

నిన్ను చూసినపుడు....

అమాయకమైన నీ కళ్ళు

నాకు పచ్చని అడవిలోని నెమలిని గుర్తు చేస్తుంటాయి.

నీ కల్మషమెరుగని మాటలు

నాకు మాటలు రాకుండా చేస్తాయి.

గుండె గొంతుతో ఎలుగెత్తాలని ఉంది నువ్ నా అని.

కాని ఏదో తెలియని మీమాంస నా గోంతును నులిమేస్తూ

నీ పట్ల నాకున్న భావాలను నొక్కిపడుతుందెందుకో.

సమాజపు పోకడల సంఘర్షణలొ ప్రతీ క్షణం ఓడుతూ

నయనాలెండి భావాల తడి కనబడక-నేను

వికృతంగా కనబడుతూ, భ్రమిస్తూ

నీ ఆలోచనల చుట్టూ పరిభ్రమిస్తూ, ఆశతో

అద్భుతాలకై మౌనంగా,ఎదిరిచూస్తున్నాను, నా గుండె-జీవితపు ఖాలీని పూరించడానికై

ఆదర్శాల అలలు నా మెదడు పొరలను చీల్చుకుని

ఆఖరి ఆలోచనకై గగ్గోలు పెడుతుంటే,

నా గుండెలో కనబడని మంట సన్నగా మొదలయింది.......